Out, in the deep jungle of mopeds in Italy, I stol a part of Florence. A beautifull part though.
There is one thing that's true, my dreams always seem te be right, no matter how I deny it.
And I did dream about Florence, as it's a piece of me, I miss the most.
I wonder how it would look today, If I could be there without a blurred mind. Though I always looked up. And as people come and Go, as seasons change, as people change, and no season will be the same, Florence will always be Florence. And maybe it won't, for summer will always be warmer then winters, and some people don't change, No matter how much we warm up with global warming.
  Neither will this picture, and it will remain, one of the best pictures I ever made. No digital surrogate will ever challange that. So maybe not everyhting changes, maybe some things are best left alone, no matter how horrible they seem to be or feel. Sometimes we don't need to help others, or sympathize with them.
  It's only important, when we know, we should care. But some, even now, don't know that, most actually.

 

Is waaruit een leeg bestaan bestaat.
 Is waaruit mijn druk hoofd soms bestaat.
  Is waar ik soms en vaak niets aan heb.
En als ik dan iedereen en alles vergeten ben, als ik opgegroeit ben,
naar een saai neerslachtig en pessimistisch persoon, dan heb ik pas wat bereikt...
Vast, De wereld is mooi, al omvat mooi meer dan alleen geluk en pijn.
Er zijn mensen.
Mooie zelfs, al zijn het er niet veel. Ik ken er een paar, en van 1 weet ik,
dat die me niet gelooft. Jammer dat Mooi van C&A is en andere mode-dingen.
Vroeger wilde ik die mooi altijd zien, me 'mooi' kleden. Tot, er ooit iets in mij gebeurde, Waardoor ik 'mooi' anders ging zien. En dan zie je ineens, nou net dat, dat de rest niet ziet.
Of gelooft dat je het ziet.
Maar als dat dan l'amour moet zijn, mij best.
Aucun gelooft het toch, althans voor nu.

Ik ben toch beter in engels.

Predictable, No.
Boring, no.
Both, I don't like.
I have only a faint idea, of what you really is all about.
And even if that is only slightly true,
Aye, It be great, getting to know you.
But as great things usually tend to be to me.
I wouldn't have the slightest clue, how to get there.
Neither do you, i guess.
So I we don't have a map or anything,
Would you take the chance?
Somewhere away from school, and people who lecture?
Into, the wild?
I Would, But I don't really matter a thing.
I'm not asked, merely hoping to be noticed.
So would you?
And don't say you don't know, cause I think you do.
Just don't be to afraid, to step into the unkown.
Hell, you are just as unkown to the unkown as vice versa.
Or do you enjoy the days, as they go now?

Here is your get out of jail free card.

Even if you are already in it.

Fantasy, please:

Cosinuicidaal?

Mensen zijn niet echt. Het (wij, ik, de wereld, etcetera) zijn verzinsels van zichzelf, overtuigd van eigen waarheden. Verblind voor de werkelijkheid. Thans als ze hun verleden de schuld kunnen geven voor wat ze nu zijn.* Terwijl de werkelijkheid wel gevormd is door het verleden, haar niet als zodanig is. Het verleden is niet, maar was. Net zoals het nu zijn alleen in onze hoofd voorkomt, omdat het na uitspreken, immers geweest is.

* Naar ik egocentrisch wil beweren; ben ik hiervan het levende bewijs.

Het gekrulde festijn der giphartse liefde?

Liefde werkt zich tijdens koopavond uit de naad bij een of andere eenheidsprijzen maatschappij, net als ik dat zou moeten doen als ik kon stoppen met vanalles. Maar de liefde is beter gelezen opgevoed dan ik, en Ronald heeft me vooral geleerd wat het niet is. Dat het er zo dik bovenop ligt, heeft schijnbaar nog maar weinig mensen door. Ergens diep in mij snap ik liefde wel, iets verteld me dat ik het weet en kan. Maar als je haar dan tegenkomt, en het logisch zou moeten zijn haar te begrijpen, verlies ik alle woorden. Concluderend dat liefde altijd met woorden zal komen, maar nooit uit woorden zal bestaan.

Dronken gelöl?

Nee, maar het leest wel makkelijker onder invloed ergens van. Zolang fantasie, liefde en de liefde daartoe volstaan, slaap ik prima.

Doei ;)

Sommige laten alles en iedereen vallen, alleen maar om zichzelf overtuigend te bedriegen.

En hun weerwoorden vallen in het niet, want zelfs in de wereld die geregeerdt wordt door andermans meningen, weten ze dat wat ze doen niet vanuit het hart is.

Ze ontdoen zich alleen maar van degene, die het ze zou kunnen vertellen.

Naar het schijnt.

 

Soms moet je niet vragen, wat je allemaal wel niet gedaan hebt. Maar wat je juist wel gedaan hebt. En soms moet je juist niet vragen wat je wel gedaan hebt, maar juist (nog) niet. Toch?

 

Waarom blijft een kikker niet aan het plaffond hangen, of waarom juist wel? Waarom blijft een vlieg aan het plafond hangen, of waarom zou hij niet aan een plafond hangen?

De uitzondering bevestigd de regel.

 

Maar als je iemand vraagt waarom ze bijvoorbeeld verliefd zijn, dan weten ze dat meestal niet.
Moet ik dan vragen waarom iemand niet verliefd is? In plaats van wel?

Of ontketen ik hier nu een liefde-gecentreerde maatschappij? Waarin iedereen moet liefhebben?
Of heeft liefde altijd een reden, die niemand wil zeggen?

Waar is de uitzondering als je hem nodig hebt?

Ik vind het allemaal zo maf.

Is lang. En ik zou liegen als ik mijn eerste schooldag nog haarfijn kon herrinneren. Of de mensen die ik toen ontmoette. En ik mis het ook niet zo. Ik heb veel vrienden gemaakt, en ben er ook enkele kwijtgeraakt. Maar acht jaar is lang. En ik heb het ook niet altijd voor de lol gedaan. Je verveemd langzaam van de mensen. naarmate er steeds meer nieuwe mensen bijkomen, die je niet kent, en ook waarschijnlijk nooit zal kennen. En er steeds meer mensen die je wel kende weggaan. Dan blijf je achter als het ware, met alleen een paar goede vrienden al vanaf de basisschool, die je eigelijk ook maar weinig ziet, maar gewoon je vrienden blijven. En die paar goeie vrienden die je wel gemaakt hebt op de middelbare school.
En je kent wel veel mensen, maar je leert maar zelden iedereen zo goed kennen als je wil. Of ze leren jou niet zo goed kennen, als je zou willen. En dan zit je op een dag, met een paar mensen in de trein, mensen die je wel beter wilde leren kennen, maar waarmee dat niet gelukt is, of omdat ze jou principieel o.i.d. niet beter wilde leren kennen.
Ik hoop dat ik nog veel mensen leer kennen, ookal wil ik maar 1 misschien 2 mensen nu, vandaag, echt goed leren kennen. 8 jaar is lang, maar als ik me bedenk dat ik het nog maar 10 keer kan doen, lijkt het zo kort ineens. En het leven is denk ik ook kort. Dus geniet ik maar van de mensen om me heen, wat ze ook betekennen voor mij. En zelfs die mensen die een hekel aan mij hebben, of waar ik een hekel aan heb. Dat kan net zo moeilijk zijn als iemand goed leren kennen.

(*) Voetnoot. Ongetwijfeld wordt dit ook gelezen door mensen die mij niet kennen, die mij maf vinden, vreemd, of gewoon een hekel aan mij hebben. Voor hen dit:

- Hoe egoistisch kun je zijn? Denk je nu echt dat iedereen zo hoort te leven als jij? Of dat je leven beter is, als je populaire dingen doet? Jij leeft niet echt, jij leeft een leven, hoe het volgens andere geleeft had moeten worden.

(*) Of.

- Dus je hebt een hekel aan mij? Waarom? Omdat ik vroeger nodeloos irritant kon zijn? Nou daar ben ik het gruwelijk mee eens. Ik kon idd vroeger erg irritant zijn. Maar dat was vroeger en nu ben ik dat niet meer. Want kijk, het gekke is. In tegenstelling tot jou, verander ik. En als iemand vroeger iets heeft gedaan hoeft hij dat nu niet meer te doen. Mensen die zichzelf niet alles vinden, nemen de tijd om te leren, en zichzelf te verbeteren. Wie ben jij om mij te vertellen wat ik zou moeten zijn?

(*) Of.
- Ja ik heb een hekel aan je. En eigelijk zou ik je het liefst precies vertellen waarom ik dat heb, dat zou ik wel prettig vinden, en dan vind jij het ongetwijfeld minder vervelend. Maar ik denk niet dat dat zin heeft. Sommige mensen geloven dingen die ik zeg simpelweg niet, of doen het af als een toneelstukje. Maar geef mij 1 goeie reden waarom ik dat zou doen? Ik ben niet een wanhopig persoon die alleen maar vrienden wil, of zo veel mogelijk, en vervolgens aan ze vastkleeft. En het grappige is, dat ik, aan iedereen aan wie ik een hekel heb/had, altijd meer heb tergugekregen, dan dat ik aan vriendschap inleverde.
(*) Want:

- Ik verander, ik ben niet dom en ook niet wanhopig. Maar dat zien jullie niet.

Voor iedereen die wel de tijd heeft genomen om me beter te leren kennen, en niet afgeschrikt werdt/wordt door meningen van andere, om mij te leren kennen. En het risico hebben gewaagd (zo lijkt het af en toe) om na te denken wie ik ben, wat ik hier doe, wat ik kan en wie ik werkelijk ben. Daar heb ik werkelijk dank voor. En, daar zal ik ook altijd dankbaar voor blijven, vooral als ik af en toe misschien wat verander. ;)

En als je het alsnog wil proberen; Ik bijt niet, ik ben niet persé sexistisch, Ik hoef niets van je en zal daar ook niet om vragen. En ik ben denk ik misschien nog wel de moeite waard. Al klinkt dat weer net wat te egoistisch.

Gegroet,
De Auteur.

Lang, Lang geleden in een land hier ver vandaan. Waar geen vreemde wezens woonden, en de gewone mesnen niet konden komen. In een tijd, die niemand echt kon verklaren. Daar in dat vere land, leefde iets. Niet veel, het was zelf ronduit weinig. Maar daar in de woesternij, vlakten en prairies leefde iets, of betergezegd iemand.
Ik woon ook in dat land, ik ben immers de verteller van dit verhaal, en ook ik kom uit dat land. Nu zullen jullie wel zeggen, dat ik toch ook een gewoon mens ben, maar dat is ook zo. Dat is nu niet belangrijk allemaal. Leven jullie jezelf maar in in het korte verhaal.

Daar in dat land, schijnt de zon af en toe. En is het ook af en toe nacht. Het gekke aan mijn land is dat het nooit helemaal nacht is, en ook nooit helemaal dag. De schaduwen verdwijnen nooit, want de zon haalt zijn hoogste punt niet. En de nacht is nooit donker, want de maan geeft altijd licht en vernieuwt zich ook niet. De wind licht zelden, en een regenloze dag is er niet. Soms sneeuwt het, soms schijnt de zon, maar het is vaker grijs en koud.
Zoals ik al zij leeft er weinig in mijn land, er overleeft niet veel, en het meeste leven is al weggetrokken naar beter streken. Maar mijn land is ongerept, haar inwoners hoeven eigelijk niet te slapen, en geven niks om de regen. Al moet ik eerlijk zijn, ik zie zelden landgenoten. Soms in de winter, heel af en toe in de lente en 1 keer zelfs in de herfst. Het gekke is, dat niemand eigelijk weet hoe hij precies hier belandt is. Welke weg hij gevolgt heeft. Wel weten we allemaal, dat wie dan ook onze wereld als leeg ziet, altijd de weg eruit weet te vinden. Dit land is geschapen door zijn inwoners. Ikzelf gaf het land een grote boom, een boom zo hoog dat ik s'ochtends door wolken gewekt wordt. Voor de zekerheid, heb ik een ijzeren kabel naar de grond aangelegd, je weet immers maar nooit. Ik woon in die boom. En kijk regelmatig hoe de zonsondergang danst op zijn stam, omdat de blaadjes door de wind bewegen. En in de lente zie ik de zaadjes met de wind meegevoerd worden, om mijlen ver weer te landen. Maar ik ben niet die iemand die in dat land leeft. Ik ben mijzelf, en iemand vindt ik niet toepasselijk, ik ken mezelf immers min of meer. Dan benoem ik mezelf ook liever zo.Iedergeval, op een dag, net na de zonsopgang, keek ik over de vlakte. En merkte dat hij niet langer leeg was. Er stond iemand, met lang haar. dat wapperde in de wind. Ik weet niet wie, dat kon ik niet zien. Het stond daar maar, kijken naar de leegte, even kijkend naar mijn boom, en liep toen weer alleen verder. Misschien heb ik me ook wel vergist, en was het niemand. Misschien was het wel een droom. Maar wie het ook was, de vlakte zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik klom naar beneden, uit mijn boom, naar de grote machtige wortels van mijn boom. En ik was even onder de indruk, hoe groot de boom gegroeit was. Ookal stond hij dan alleen. Ik liep naar de plek waar ik het wezen, naar ik dacht had gezien. Maar er was niets. Totdat ik beter keek. Het wezen, had iets achtergelaten. Zij, althans dat denk ik, had schijnbaar iets geplant. En 1 klein bloempje stak uit de grond. Met een lichtgroene steel, en een donker paars met gele blaadjes, een stuk of 8 bloemblaadjes die 2 tegen twee, langzaam naar binnen groeide. En toen ik nog iets beter keek, zag ik dat in elke voetstap een plantje groeide. In de ene mos, in het andere gras en in weer een andere kruiden. Toen ik op een heuveltje ging zitten, moest ik erover na denken hoe dat toch kon. Ik dacht altijd dat ik de enige boom had, en dacht altijd dat zijn zaadjes geen leven konden verwekken in de grond. Maar schijnbaar kon de grond dus wel zaadjes ontvangn, waarom kon er dan maar 1 boom van mij zijn? Dat wist ik niet. En na nog een uurtje pijnzen besloot ik om maar terug te keren naar mijn boom.
Echter, de volgende dag (of zoals je het wil noemen), keek ik weer naar beneden, en duikelde bijna van mn tak af. Er was nu een duidelijk spoor van planten, waar ze gelopen had. Het waaide in de harde wind, en spiegelde zachtjaes wat gekleurd licht terug. Ik moest dit onderzoeken, en tot mijn grote verbazing, was mijn boom, niet meer alleen van mezelf. Ik ontdekte een vogelnestje, zonder moeder nog, maar met wat eitjes. Ook vond ik een bijenkorf, maar daar leek geen bij te zijn, hoewel het wel naar honing rook. Toen ik eenmaal beneden was, en naar het spoor was toegelopen, was ik weer verbaast over het schouwspel. Nu zullen jullie wel denken, dat het maar gewon plantjes waren, maar dat waren het niet. het waren als woorden ieder, elk uniek, en samen vormde ze een soort brouwsel, op de kale vlakte. En toen keek ik weer, en zag dat er meer voetsporen bijgekomen waren, met ook elk weer plantjes in de sporen. Het was zo mooi, en ik kon er altijd wel blijven lopen, maar het pad was ontzettend lang, maar bleef dun. dus keerde ik weer terug naar mijn boom.

Ïn de loop der dagen, kwamen er steeds meer sporen bij, en in de dagen erna werdt de vallei steeds weelderiger. Op een goede dag, zaten er zelfs vogels in mijn boom, en vlinders oo. De bijen waren geariveerd, en de zomer begon. Ik raakte langzamerhand gewent aan de plantjes en het geruis dat ze in de wind maakte. En op een dag, was het zo vol, dat er weinig om mijn boom bijkwam. Ik weet niet waar het wezen toen naartoe is gegaan. Ik heb het de laatste tijd ook maar weinig gezien. Ik weet niet wat het kwam doen, en waarom. misschien alleen maar vertrouwen geven, dat mijn boom niet de enige zal zijn. En dat was ook niet zo. Want op een dag, zag ik in de verte een boom, welke weet ik niet. Maar het was ongetwijfeld een boom. Nu nog kijken, wie er woont.

Iemand aardig vinden:
   'Ik mag je'

Van iemand houden:

   'Ik moet je'

En soms, soms mag je dingen niet meer. Of moet je iets doen.
en dan mag het wel nog steeds, maar dan moet je gewoon.
en dan kan je aan duizend dingen denken, die moeten en mogen.
Maar waarom?
Waarom denk je nu niet eens aan iemand?

En ookal mag je zoveel,
Soms moet je maar 1 ding.
En ding is zo oneervol.
En 1 is zo toepasselijk,
Ik moest maar een

keer gaan slapen.

Jaaa. lekker he?
Schijnt een Italiaans gerecht te zijn, nog duur ook. Achja. (zonder kaas)
Past wel bij me.
(ik heb een zelf minnende bui)
zo ben ik ook. Ik heb een leven dat naar poezie smaakt maar lijkt op proza!
(wat vind ik mezelf nu vervelend)
Ik hou van poezie, schrijf zelf liever proza, en het enige wat er nu echt gebeurt is mn leven.
mmmmm.
Dus ben ik net een italiaan. Ik heb alleen maar aardappelen, ik hou van kaas, en maak dus maar snot...
Ergens in mijn hoofd was dit een heerlijke metafoor.
maar ik ben nogal vergeetachtig. En af en toe cynisch. maar ook heel aardig hoor! (nu nog een video voor als ik 60 en single ben :S (geen realistisch vooruitzicht))

Dus dan maar de ongelooflijk flauwe mop:
Waarom klappen mensen altijd als in het openbaar twee mensen de liefde aan elkaar verklaren. (hij is wel echt gemeen hoor) Iedereen klapt toch na goed acteerwerk?

 

het bovenstaande kan beter niet gelezen worden, bevat geen nuttige informatie en is schadelijk voor het imago van de auteur. De oorzaal van dit probleem, is een dom TV programma, verveling en vergeetachtigheid. De auteur biedt hiervoor zijn nederige excuus in het falen in orginaliteit en inhoud. Bovendien wil de auteur in het echte leven ook niet aangesproken worden met de 3e persoon. Tevens zou Frederik graag veel zon willen, en veel leuke en lieve mensen om zich heen. Maar ach, ik wil ook wel een auto, huis in Spanje en een goede opleiding. Hierbij verklaar ik dan maar ook dat voor alles en aan alles gewerkt moet worden. In het geval van na de zon, in tegenstelling, vooral gevonden.
Ik wens iedereen dan ook een prettig 3 mei.
Tot ziens, tijd voor Nix, of een andere generatie.
En slaap lekker ;)