Would it be out of line if i said, I miss you?
   

I know I´ll see you again
Whether far or soon.
But I need you to know that I care
And, I miss You.

En contempleer waarom we bij verdriet altijd staren.
Willen we niks anders zien, of kunnen we niet anders?
Dat weet ik nog niet helemaal
Maar we kunnen staren wel genezen,
of zelfs voorkomen.
Als we aandacht krijgen van iemand
waarvoor we automatisch niet meer weten
waar we moeten kijken.
En we ophouden met staren,
en misschien, als die persoon het goed doet,
zelfs ons verdriet uit het oog raken.

Damn, I wrote this all before.
But it's haunting me. well haunting... Arggh , you know what I mean.
And there is so much i want to say, but I can't put it to words!!!
AARGGGH! I need insurence, for this writers block. (And you'll see, when I give the reason, they are going to laugh at me.)
Luckely I have a job now, so I can finaly think of something else.
But my suprise failed, too little time, and a crampt up mind.
There are some things in live,
you better can't live without.

Hij staat daar gewoon maar. Al weken lang, niemand ziet hem, niemand doet iets met hem. En sinds ik hem uit verbazing en verwondering ophief, is hij niet van plek verandert. Hij staat daar maar gewoon, rechtop, uitkijkend over de bouwplaats. Een bouwplaats die nooit afkomt, omdat er niemand aan werkt. En waarvan de lantarenpalen nog wel staan, maar niet langer licht geven. En waarom is hij er? Hij ziet er piekfijn uit, heeft waarschijnlijk jaren in een hoekje gestaan, of is daarvoor ooit eens bedoeld. Maar nu staat hij hier, bij dit uitzichtloze plaatsje, waar mensen steeds weer protest brieven tegen schrijven. Waardoor er nog steeds niet gebouwt wordt, en dus de lantarenpalen nog steeds niet branden. Zelfs geen hond die hem ziet staan. En wat moet je nu met hem? Hij ziet er mooi en duur uit. Maar waar dient het voor? Waarom is hij ooit zo geworden? wie heeft dat bedacht? En hij staat daar maar, vlak naast de weg, in het gras, waar eens kinderen speelde, en nu een bouwplaats is, waar het steeds donkerder wordt, omdat de lantaren palen nog steeds geen licht geven, omdat de mensen er protestbrieven over sturen, en omdat het inmiddels donker wordt.
Maar waar slaat die ene lantarenpaal, die het wel altijd doet, ernaast dan op?

Is er een letterlijk moment van verlichting, zo om 20:14 vandaag, en steeds iets eerder (sinds gisteren). Waarbij de Dikke Vandaal (en zijn minderjarige Prisma Nederlands - Engels) de lamellen zodanig wegduwen, dat er precies een spleetje licht doorheen kan komen. Waardoor mijn linker arm tijdens het typen, (en met die dagen van lange zitten) toch nog min of meer egaal bruin lijkt te worden. En zoals de ironie het wil hebben, ik de lamp voor het licht moet houden om niet verblind te worden.
Terwijl zachte en vaak banale klanken uit de speakertjes komen, en in plaats van DJ's vogels de pauzes ertussen domineren. Zit ik op een bal, die mij altijd nog vraagt mijn evenwicht te houden. Zodat ik niet val, als ik met mijn hoofd denk aan mensen, die hier ver vandaan over de zee, in de nieuwe wereld, nog steeds 'de dingen' niet begrijpen. En hoe sommige intelligente mensen, zch nog heerlijk kunnen verdiepen in het hoe of wat van de Realiteit. 'Reality is a doubt induced by any form of communication' En ze zich nog verkloten over hoe bewust je de deur nu toch open kan doen.
Taal, Taal houd ons alleen elke dag wel bezig, al is het misschien een miscommunicatie de grondslag. Of als je je afvraagt hoe je in godsnaam sommige gedachten en gevoelens moet gaan verwoorden. Terwijl het bij de werkelijkheid zo gemakkelijk leek. Misschien is het wel omdat je bij de werkelijkheid niet iets van echte waarde kan verliezen, en dat bij de ander wel kan.
Ja.
Toch wel fijn dan ;)
Er is nog hoop, and doubt, und Wirklichkeit.

De dingen, of dat wat we allemaal al hebben en het leven.
Er is geen verhaal van de dingen. Het is iets, dat je hebt, of uit het oog verliest.
En misschien bij sommige weer terug vindt, maar dat gebeurt niet vaak.
In het leven, van eigelijk iedereen, zijn we langzaam de dingen uit het oog aan het verliezen. en als je dan oud bent, jezelf je eraan herrinert, wat je nu de dingen waren. Omdat je het dan wel weet.
De dingen zou je moeten zien, als ze er zijn.
En dat doen we ook allemaal.
Maar we vergeten alleen maar,
wat we ermee moeten doen.

Want alles is elke keer anders, er is niks 2 keer hetzelfde, geen bloem is gelijk, geen mens hetzelfde.

En dat vergeten we allemaal wel eens.
Of zelfs ronduit vaak, maar meestal vaak achter elkaar.

Is het dan niet idioot, om ook jezelf als hetzelfde te zien? (Ja dus)
And Finally we are thinking of something else!

I really don't. Tell me, or at least answer me.
Just don't dissapear out of my life,
Please.

Natuurlijk,

Soms, dan wordt je gekwetst.
En dan willen we hoe het vroeger was vangen. Want we willen het niet kwijt.
En toch wissen we datzelfde vroeger, uit ons heden.
Want we willen er niet aan herrinerd worden. Hoe het vroeger was,
en hoe dat tot deze kwetsing heeft kunnen leidden.
En je hoopt nog altijd ooit eens te kunnen begrijpen. Echt zo diep te begrijpen, dat het je geen pijn meer doet.
En je blauwe plekken, die geslagen zijn, eindelijk genezen.
Zodat we onzelf weer kunnen vertellen, dat er helemaal niets gebeurt is...

Natuurlijk,
dat lijkt je vijanden te overwinnen, en een kalme nachtrust te beklinken.
Maar je slaapt pas kalm, en rustig.
Als iemand eigenwijs genoeg is,
om je te vertellen dat het anders kan.

Natuurlijk,
Maar het is al diep weggestopt, en eigenwijsheid, is niet de wijsheid die daarvoor nodig is.
Wie is hoop?

Een hun, als in wij
natuurlijk.

And you have this inside you, and it want's to get out, but you can't, just can't figure out how. All these things I see, but never show on pictures, all those looks, that tumble in my mind. All those looks, which are eating me up inside, telling that I am in the wrong house.
Telling me to run down there again. Even though they know, knew, and already anticipated the comming loss. But is it so bad? Does love only exist in fairy tales? Is happiness doomed to monger into sadness. Or is it all the same? And changess sadness into happiness, when someone in love makes up fairy tales?
Or does it? So, Fairy tales come true, if you only believe in them?

 

I won't state that I know what life is all about, but I think I have pretty good idea. I don't know all the in's and out's, but can tell a little bit about it, without confusing myself. And if someone asks me what I think love is all about, I'll answer sincere; But girl, why do you ask me? Isn't there anyone else to ask it to?
Don't get fed up with frustrations. That's my advice so far. Ask me for all the reasons why, they seem too stupid to write down.
I don't know why people die, or why we know all these things, and still think we can't do anything about ourselves.    Cause we can.
I like to convince myself, I know how people fall in love, but I still can't explain 'me'.
I don't look at the bigger picture of everything, or their deeper meaning. Leaves are leaves, the sun is shining and the sky is blue, I don't see a bigger picture or deeper meaning in that. I Am a kind and loving person, but sure I can hurt people like hell. But both need a damn good reason to do. A Damn good reason...
I am free, and don't need any convincing in that.
I know what I am, but I don't really know yet what that means.
I know the one thing I want.

And if you are troubled with what I am,
or with what you could be,
I really don't care.

Waarom ben ik anders? Waarom droom ik zo? Waarom kan ik daarmee alleen met mensen praten, die zoveel ouder zijn? Waarom, Waarom, O, Waarom.
Waarom, heb ik zo veel antwoorden, maar niet op de vragen, die mij wel dwarszitten?
Waarom zijn er zoveel verdwaalde mensen?
Waarom is de wereld zo mooi?
Waarom ziet de helft dat niet?
Waarom ben ik alleen?
Waarom ben ik dat niet?
(Shut up I)-(no hard feelings)
En misschien kan iemand me dat wel vertellen,
Waarom zoek ik daar dan niet naar?
En dat, dat is nog wel de grootste vraag.

I don't want to be of any trouble. Seriously.
But all I want, is to be.
Something of meaning.
To you

"En de hemel is de aarde, ze vallen samen zonder grens. En de hemel is de aarde, en een engel is een mens" (Bløf)
'Voor iemand die geen angst claimt te hebben, zie je tips uit hoor...' Zegt hij doodleuk tegen mij.
'Ik claim niet dat ik geen angst heb, maar dat ik het niet hoef te hebben' Zeg ik doodleuk terug.
En terwijl hij uitkijkt over de maasvlakte en voor zich uit staart, zegt hij; 'Wat is het probleem dan?
Als je geen angst hoeft te hebben, wil je het nu dan vrijwillig, of moet je het hebben?' 'Ik denk dat ik wel moet, ignorance ain't no bliss' antwoord ik terug.
En dan zitten we daar weer gewoon zo, op de dijk, kijkend naar de wind, die we toch niet kunnen volgen. Kijkend naar de zon, die niet te zien is achter de wolken. En schaapjes tellen, waar alleen koeien te vinden zijn. Ons doelloos voortlevend, want we zijn bang, nu we weten dat een engel een mens is. En wij 'een' dus gevonden hebben.'Ik heb je hierbij niet nodig denk ik, sorry' zeg ik.
-   'Ow, hmm, het werdt misschien wel eens tijd ook' zegt hij terug.
- 'Ik dacht dat je boos zou zijn'
-   'Dat is niet zo gek, jij was toch ook kwaad toen ik kwam? Dus dit vergeef ik je wel hoor'
- 'Dankjewel'
-   'Je meent toch wel, al de dingen die je op wit papier zet?'
- 'Anders zou ik het niet vertellen, Ik meen dat soort dingen en dat weet je best'
-   'Dat is waar, ik zou dat nooit kunnen'
- 'Je bent eigelijk ook 1 grote leugen, alles wat ik niet kan, kan jij'
-   'Ik kan niet vliegen, dus jij wel? Dat dacht ik al, ik ben niet de rest, ik ben geen deel dat je compleet maakt, daar is de ontvanger van zwart op wit voor, en van zelfs haar weet ik het niet zeker'
- 'Denk je dat ze me een kans geeft?'
-   'Ik denk niet, dat je dat zwart op wit wil hebben'
- 'Nee, inderdaad, misschien met een blik ofzo'
-   'Jij altijd met je blikken, serieus is dat nu echt het enige wat je ziet?'
- 'Tuurlijk niet, maar wel het enige dat ik laat tellen'
-   'Dus dit was het dan?'
- 'Ga je nu al weg dan? '
-   'Ja, je kan het wel alleen af denk ik zo, een beetje angst is wel gezond.'
- 'En als ze nu gewoon, niks met me te maken wil hebben? '
-   'Zou je dat dan laten gebeuren? En anders, ach, dan weet je hoe het is, wees blij dat je nu weet wat je meent. Hou dat vast zou ik zeggen'
- 'Op hoop van zege dan maar...'
-   'Doe niet zo melodramatisch, Zolang het maar puur is'
- 'Twijfelde je daar dan aan?'
-   'Jij gellukig niet'
En daar gaat hij dan, gewoon weg, alsof er nooit iemand als hij is geweest. En dan laat ik mijn lot, of hoe het dan ook heet, maar even met rust. Want nu kan ik er toch niets aan doen, ongeacht hoe graag ik het zou willen. En ach, alles kan nog. Want wat is daar nu mis mee? Hoop? Oké, het is niet echt hoop. Meer de hoop, die al vervuld is, dat je ooit een dusdanig iemand zou ontmoeten. En hoe voelt dat nu? Vervulde hoop?
Leeg,
Want hoe vervult je bestaan ook wordt, het is enkel jou bestaan. En diep in jezelf, ergens diep bij een schreeuwend stemmetje, staat een lijstje. En nu moet je nog haar bestaan helpen vervullen. En ach, dan werk JIJ die lijst misschien niet af. Je weet wel, dat je het had gekund.
Anders was je nooit exact zo gaan leven.
En dan vraag ik me af, of hij wel echt weg is. Of dat hij gewoon onzichtbaar is geworden, nu er iemand is, die dwars door hem heen kan kijken...

I am so scared...

'Vehemently I Could Kiss You'
I  Said,
Looking Into Eyes Folded.
Either Now,
Or Never, Dancing At Night, Kicking Sands
And Liberating Lass's Eternal Smile.
Nearing Our Giggles,
Zeroing Out
Possibilities, Undoing Uptight Rules.
Via Idolizing Chants (for) Kindred Youngsters.
In So
Many Outgoing Open-minded Idea's.

En dat was wat ik wilde zeggen.