Hoe kan iemand, die zichzelf nog niet eens snapt, nu verantwoordelijk zijn, voor pijn in anderen?
Beleeftheid? ja. Doemdenken, misschien. Respect, zeker.

Je wordt, wat je altijd al was, datgene wat ergens in je puberleven is vastgesteld, dat wat je ervoor altijd al geweest bent. Een zelf, helder, maar met bewustzijn.
Maar wanneer? Waar vind dat inmeetelijke moment plaats waarin je je beseft wat je ooit was, en onvermijdelijk weer zal worden en verder? Niet in je lichaam iedergeval. De wereld telt daarvoor nog veel te veel mensen met wanhoop en verdriet over allerdaagse dingen.
Heldere momenten, van denkers, van mensen die durven te kijken naar de wereld en hunzelf. En wanneer Wijsheid en intelligentie samen een summum vormen, waarin een kort ogenblik de geest zich bewust wordt van zijn gave, en zijn doen en laten.
En dan heb je eigelijk best wel trek.
Om mijn geest maar weer eens terug naar aarde te roepen ;)

Tegenspraaks genoeg, kan ik zeggen dat ik niet wijs ben. En gellukig zijn er dan weer ongeveer evenveel mensen die het met me eens zijn, als mensen die dat niet zijn. Ik beslis immers zelf wat ik ben, omdat niemand mij hoeft te vertellen dat ik vrij ben.
Ook kan ik eigelijk wel zeggen, dat ik nu niet bepaald gestoord ben, of gek en vreemd genoeg. Jammer genoeg zijn daar steeds minder mensen het niet meer mee eens. Omdat tijd min of meer de vruchten heeft afgeworpen, van de boompjes die ik ooit, onbewust, zaaide.
Ik wil graag geloven dat ik weet wat liefde is. Al ben ik zelf daar tegenstander van, ik weet namelijk niet wat het is. Maar wel steeds meer, wat het allemaal niet is. Dus misschien ooit, of zelfs binnekort.
Ik weet wat de wereld is, en heb er verder nooit echt iemand er iets anders over horen zeggen. Slecht eigelijk.
Ik weet dat ik vrij ben, en zal zijn, maar toch onbreekt er iets. En dat iets vermoed ik wel, maar weet ik nog niet.

Ik ben geen reddende engel.

En ik kan afschuwelijk slecht liegen.

V.

What love can do, I don't know, I hardly even know what it exactly is.
What love does to me, That, besides odd, peculiar and amazing, is known to me.

This love, is no different then all those others, lived, loved or lied across the globe.
But, just this love.
Isn't really the propper name it either deserves, or with which it could be aptly named.

besides the, now for me natural, contemplations anxieties and other forms of mental distortions. (sometimes followed by a clear and true moment, where luckily sometimes pens are witness to) I hold no real other special feeling, thought or vision I hadn't had before.

This love, creeps you up, when you are sitting in the middle of the ice-cold river on a rock, and only think, you went on a holiday with not only too many person, but the wrong ones as well. And actually only one too little.

Or when you hold her in your dreams, looking in her smiling face, and particular eyes... When the reality breaks because some guy Gregorius, you don't know, has too oversee the two of you. (so you run, with some weird 3D anti freezing suit, somewhere far away...(dreamt it))

Then, after typing and writing, you know what this love means.
It means someone finally arrived, that can hold you down to earth, and get you speaking in full truth an honesty, and making you the person you were supposed to be.
Just by looking at you.

Gemis...

Diep kwellende gevoelens schuilen in mij, voor de regen die buiten op ze zal gaan vallen.
Maar tot die tijd, eten ze mijn eten, gebruiken ze mijn lichaam en hoofd en roven mijn tijd weg.
Een luide naam, of anders geschreeuw op het internet is geen goed idee. Want je kunnen, en je vaardigheid bombarderen je naam, en een zoekmachine is eerder een kwelling van verleden, dan van houden van.

Het missen, voor iets wat ik nooit gehad hebt, is onwerkelijk, en ik denk dat ik mezelf misschien wel voor de gek hou. Want hoe kan het nu? Er is toch veel meer om aan te denken? Zeker voor een hoofd als het mijne, dat toch al teveel denkt. Is missen een must, of is missen een bijkomstigheid van moeten? En is het daarmee niet regulier, of gepast in een dergelijke situatie?

Ik ben namelijk niet zo goed in missen, laat staan 1 per keer. Althans, ik denk dat ik er niet goed in ben, het is voor mij ook de eerste keer.

Misschien doe ik het wel heel erg goed, maar dat weet ik dus (nog) niet. Zij maakt het verschil.

Ik heb niemand nog nooit zo veel gemist.
Laat staan dat ik uberhaupt iemand ooit zoveel gemist heb.

De reis is minstens zo belangrijk al dan wel belangrijker, dan de bestemming. En ervan genieten zal ik dan ook volop. Boxmeer, half zes s'ochtends vertrekken, en om 1 uur aankomen in terschellingen... En dat is dan snel reizen. Maar het is wel mooi en relaxed reizen. Ookal heb ik dan waarschijnlijk een uur of 4, om te denken, over dingen als donkere krullen, of verre landen, waar ze net zo spreken als in Brazili. Want ook dat wist ik nog niet, zoals zoveel dingen niet.
Maar de reis, die, die is belangrijk!
Net als de mensen waarmee je hem onderneemt, eigelijk zijn zij nog belangrijker.
dus nu,
is mijn reis, niet meer zo belangrijk.