Sometimes in life, we all have to choose who we hurt. Even though you might have lived a life hurting yourself for the preservation of others, it is inevitable. Yet no pain should go without explanation so that we might teach those we love.

In the time we have to contemplate our lives, and decide what we will and waht we will not do, our aspirrations of how we wish to be treated by others, will decide how much burdain our souls will have to live with. We are who we are, and being you, will always mean, that there is somebody liking you. To what extend your defenition of love goes, I do not know. It probably is most effective for the amount of people likeing you. But no matter how many people you either push away or pull towards you, sometimes there is no doubt, and hurting them becomes inevitable. For reasons beyond your own control. Reasons which you wished never existed. But by wishing just that, you were very well aware that, knowing yourself, it was bound to happen. This is where most of the peoplestart to think that there is nothing they could have done. And as I said before, that is true. But besides things, you can change yourself. whether it is giving in, or learning how not to feel hurt about it, or powerless. Is yours to decide.
Chose what makes you more beautiful, as it will only take away from you, the part that hurts others.

Love, or really truelly loving someone from real happiness. Then I have nothing to complain. It is almost criminal, the amount of great people I have in my life. So kind, so cruel. So beautifull so ugly. So short-sighted, so wise. So unimpressed but so in awe. So need your love, so fuck you all. Etc. Etc. Etc.
I sometimes feel sorry for those who feel the need to ingore me, or disrespect me. For either something I once was, a long time ago, in a poor moment. Or for something they think I am. But it is usually because they are too messed up with themselves, I think it is a shame, I cannot help hem, because they refuse to look me into the eyes. They almost seem like pets.
Most of all, I enjoy that nobody, Finally decide for herself, she says 'sorry' too often. And I'd say, in the end, I did accomplish what I hoped to. I can now only wonder, whether It was because of me, or just because the time was there.

I'm happy, because I've met all these new people, which are luckily scepticall for who I am, such as rubber-bagpipes. Can I be, me?
Or can I ever turn to some downworht, doom-mongering piece of sorrow again? I'm afraid I can't. Which is too bad, because I didn't enjoy it when I had the time...

Thing is, there are so many poeple out there, that are ready to read this piece, and everybody sees me a bit different. treat me different, and talk to me differently. But the only reason, they do not take the time, to find out who I really am, is because they are afraid. Ironically, not of me. But of everybody else, which they still have to live alongside.
For I truelly see no reasons, neither have I heared any, to be afraid of me.

:) welcome, I might add.
For reasons, I do not wish to give. ;)

Sluit je ogen maar, Ik zal je beschermen.
Sluit je ogen maar, alles zal weggaan.
Sluit je ogen maar, en de wereld zal je niet meer zien.

Als je je ogen sluit, is er alleen nog maar de wind.
Als je je ogen sluit, hoor je alleen nog maar mijn stem

in de verte.

Nadat je je ogen hebt gesloten, zal ik er nog steeds zijn.
Nadat je je ogen hebt gesloten, zal ik niet verdwijnen
Nadat je je ogen hebt gesloten, zijn je problemen nog steeds niet weg.

Je ziet ze alleen niet meer aankomen.

Ik ga slapen, want ik moet weer verder met dromen. Opdat ik weet,
wie die onbekende liefde is. Waar ik al zo lang achterna ren,
en waardoor ik telkens weer met m'n neus in het stof, onder het bed terecht kom.
Waar de monsters nog schuilen, ookal jaagde papa
ze met zijn zaklamp vroeger weg al weg. Ze blijven altijd schuilen,
en pakken je dan heel geniepig. Vooral als er weer zo'n onbekende liefde is,
die met telkens weer in het stof laat bijten.

Domus Ulixa (zusje van Domus Ulixes)

Goed, genoeg gerouwt. Genoeg gebokt op mijn eigen onkunde. Genoeg geholpen en gepredict.
Ik laat me niet meer door honderd koudere dagen uit het veld slaan.
Ik laat de computer niet meer mijn verhalen typen. Ik heb nog nooit zo weinig gedicht als achter de pc.
Ik vis, ergens uit een ouwe jas, mn kladblock weer op.
Verwacht niet veel de komende dagen, op deze blog. als je dat al deed.
Adios!

Soms, soms moet je gewoon weg, weg van het huis waar iedereen teveel is. waar gewoon teveel vragen zijn. Waar je gedachten je verwarren, omdat je niet weg kan. (mijn vorige stukje is verloren gegaan, en ik kan het niet opnieuw zo goed verwoorden als gisteravond)

Maar ongeacht hoe ik het verwoord, ook ik moet weg, af en toe. Want de eerste keer heeft het me bevrijd, gewoon weg, met de NS, weg van alle bekenden, om gewoon even onbekend te zijn, en alleen waar ikzelf ook nog onbekend ben, en dool.

Het was dan ook een beetje stom, om niet naar mijzelf te kijken, toen ik vroeg, of je mee weg ging, gewoon met de trein weg van alles.
Want ikzelf deed het ook altijd alleen, en dat werkte, dus waarom dat ineens veranderen? Nee het spijt me.

Je moet gewoon eens weg, zodat je niet verteerd wordt door twijfels en dergelijke. En niet letterlijk gevangen zit in de veiligheid van thuis.
Ga dan, gewoon op een gewone dag, spijbel desnoods, wat je ervoor terugkrijgt kan je toch niet vinden op school.

Soms is iets, alleen te vinden in het onbekende. Geloof me, Ik weet dat, idioot en egoistisch gezegd.
Maar je moet het wel alleen doen, ookal was ik dan dom genoeg om anders te beweren.

Ik zou het erg leuk vinden, wanneer je weer terugbent, wanneer dat ook is. ;)

Alles is weg, het meeste is gewoon vertrokken, de rest verkocht. Wat overblijft is aan het slapen, of domweg dood.
Het is half 12, en ik ben alleen. Helemaal alleen, en zelfs de gedachte aan gezelschap wordt ingenomen door een niets betekent TFT scherm. Het dode meisje is nog lang niet klaar, en thanatos is gewoon een stom idee. Mn insoiratie is er wel, althans nog ergens, ik wacht vooral gewoon op maandag. Wanneer Ik eindelijk weer met de trein mag. Ik heb vandaag even geen zin in liefde en romantiek, ik vind het wel leuk, maar alleen is het maar zozo, en mijn ontvanger blieft het liever eigelijk ook niet. En de klote amerikanen hebben mn eerste beginnetje voor een novel ook gelijk verneukt. Maar ach, ik heb betere dingen te doen, mensen helpen. Stomme vragen schrijven in het engels aan answers.and.questions@gmail.com Waar ze me dan weer zo'n altijd eerlijk en oprecht antwoord geven, ookal hebben ze geen flauw idee wie ik ben. Maar het helpt wel, ergens in Engeland zal dus wel een paar slimme personen zitten. Ik zit dus maar, luisterend naar Regina, die een liedje zingt, terwijl ik de Braille er nog niet van af kan lezen. En dus lul ik hier maar, naar een publiek dat me of niet verstaat, of gewoon niet leest. Ik weet wel dat dit vaak gelezen wordt, maar zelden door nederlanders. Doch ik die paar, hartelijk wil bedanken. (Verveel meer, dan kom je vaker hier ! )
Nee, geen gezwijmel over li*... en ro*....... .
Even niet, het kost al meer dan genoeg energie om het te laten regenen. (zo doet iets in mij ervan te overtuigen, waarschijnlijke hetzelfde dat af en toe schreeuwt, Hou van me!. Of erger; Ik begrijp het...) Het houdt nooit op.
Hm vroeger zou je dan een site als CU2 updaten, of mn zaadz. Maar oranje heeft wat, ookal is het niet mijn keuze.
Leuk detail, kwa positie op de foto's die hier rondzwerven, is de mr. Bont eigelijk mr. Einstein. Al zou ik ze toch liever niet met elkaar vergelijken. Zelfs de grootste geesten blijven toch zo leuk, gewoon mensen. Heerlijk.
Wat ik ook wordt, mens blijf ik zowiezo. (menselijk is een tweede)
Veel lof, voor de dichtende persoon, die veel ruimte in mijn hoofd reserveed, en eigelijk ook wel verdient. Omdat zij ongetwijfeld wel de spelfouten in dit stukje ontdekken kan. Waar zou ik zonder jou zijn?(gewoon hier, maar dan leeger)
Maar wat doe je, als je echt verveelt?
Oe, dat is een goeie vraag voor answers.and.questions@gmail.com !
Kijke wat ze zeggen.